Ο δεύτερος Ψαλμός;

Η διαίρεση της Βίβλου σε κεφάλαια αποδίδεται στον Στίβεν Λάνγκτον, έναν Άγγλο κληρικό και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, ο οποίος αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι. Ο Λάνγκτον ανέπτυξε αυτήν τη διαίρεση στις αρχές του 13ου αιώνα (γύρω στο 1205 μ.Χ.), για να διευκολύνει τους μελετητές και τους πιστούς να βρίσκουν και να παραπέμπουν σε συγκεκριμένα αποσπάσματα. Το σύστημά του αποδείχθηκε εξαιρετικά πρακτικό και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται παγκοσμίως μέχρι σήμερα. Αγαπητοί αναγνώστες, ίσως θα έπρεπε να αναρωτιέστε γιατί το ακόλουθο απόσπασμα από τις Πράξεις των Αποστόλων μεταφράζεται γενικά με την ίδια έννοια:

Καθώς είναι γραμμένο και στον δεύτερο Ψαλμό: «Υιός μου είσαι εσύ· εγώ σήμερα σε γέννησα» (Πράξεις Αποστόλων 13, 33).

Ο Απόστολος Παύλος έγραψε τις Πράξεις των Αποστόλων γύρω στο 63 μ.Χ., δηλαδή πάνω από 11 αιώνες πριν από τη διαίρεση της Βίβλου σε κεφάλαια. Επιπλέον, η εβραϊκή παράδοση της εποχής της πρώιμης Εκκλησίας αναφέρει τα εξής: σε πολλά αρχαία εβραϊκά χειρόγραφα, ο πρώτος και ο δεύτερος Ψαλμός αποτελούσαν μία ενιαία, συνεχή ενότητα. Ο Ψαλμός 1 θεωρούνταν απλώς η εισαγωγή σε ολόκληρο το Βιβλίο των Ψαλμών και δεν αριθμούνταν ξεχωριστά. Για τον Παύλο και τους ακροατές του εκείνη την εποχή, ο σημερινός «δεύτερος Ψαλμός» ήταν επομένως επίσημα ο πρώτος αριθμημένος Ψαλμός. Ως εκ τούτου, το σημαντικότερο και παλαιότερο χειρόγραφο των Πράξεων των Αποστόλων (Πάπυρος 45 ή P. Chester Beatty I), το οποίο χρονολογείται στις αρχές του 3ου αιώνα, αποδίδει το συγκεκριμένο σημείο στον πληθυντικό:

«…όπως και στους Ψαλμούς είναι γραμμένο…»

Αγαπητοί αναγνώστες, ας ανακεφαλαιώσουμε: πρώτον, η διαίρεση της Βίβλου σε κεφάλαια έγινε πολύ αργότερα. Δεύτερον, ο πρώτος και ο δεύτερος Ψαλμός σχημάτιζαν έναν ενιαίο ψαλμό. Και τρίτον, ο πληθυντικός «στους Ψαλμούς» στο παλαιότερο χειρόγραφο εγείρει γραμματικά ερωτήματα. Επομένως, ο Απόστολος Παύλος σίγουρα δεν θα μπορούσε να εννοεί το δεύτερο κεφάλαιο του Ψαλμού! Γι’ αυτόν τον λόγο, αγαπητοί αναγνώστες, ας μεταφράσουμε το πρωτότυπο κείμενο λέξη προς λέξη, για να δούμε τι έγραψε στην πραγματικότητα ο Απόστολος Παύλος:

Τόσο τα χειρόγραφα που χρησιμοποιούν τη λέξη «Ψαλμός» (ενικός) όσο και εκείνα που χρησιμοποιούν τη λέξη «Ψαλμοί» (πληθυντικός) υποδεικνύουν ότι ο Απόστολος Παύλος δεν αναφερόταν σε ένα κεφάλαιο των Ψαλμών.

Αντιθέτως, αναφερόταν στο πρώτο και στο δεύτερο μέρος ενός ενιαίου συνόλου που αφορά τον Υιό του Θεού και το οποίο αρνείται το θρησκευτικό σύστημα. Διότι το θρησκευτικό σύστημα αναγνωρίζει μονάχα τον άνθρωπο Ιησού ως Υιό του Θεού και αρνείται συστηματικά αυτό που αναφέρεται σαφώς στον Ψαλμό, σύμφωνα με τους Εβδομήκοντα:

Αυτό το απόσπασμα δεν αναφέρεται ούτε στον αγέννητο άνθρωπο Ιησού ούτε έχει σκοπό να είναι προφητικό σε σχέση με αυτόν. Ο ομιλητής στο απόσπασμα του ψαλμού είναι ο Ιησούς της Παλαιάς Διαθήκης (ο ένας από τους δύο ενός ενιαίου συνόλου), ο οποίος βεβαιώνει ότι διορίστηκε βασιλιάς στη Σιών. Παρακαλώ, σημειώστε ότι στη συνέχεια ο Ιησούς παραθέτει το διάταγμα του Κυρίου (ο άλλος από τους δύο του ενιαίου συνόλου). Δηλαδή, ο ένας Κύριος είπε για τον άλλο Κύριο ότι είναι Υιός του. Ο Απόστολος Παύλος ήθελε να επιστήσει την προσοχή σε αυτό: ότι ο πρώτος και ο δεύτερος ενός ενιαίου συνόλου αναφέρονται επίσης στο Βιβλίο των Ψαλμών (ο Κύριος του διατάγματος και ο Ιησούς της Παλαιάς Διαθήκης). Οι δύο σχηματίζουν ένα ενιαίο σύνολο, δηλαδή τον Υιό του Θεού. Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός αρνείται συστηματικά τον Ιησού της Παλαιάς Διαθήκης και αφού η τελευταία πρόταση του ψαλμού παρατίθεται άλλες δύο φορές στην Καινή Διαθήκη (Εβραίους 1, 5 και 5, 5), οι αναφορές αυτές αποδόθηκαν στον άνθρωπο Ιησού. Για αυτόν τον λόγο, ο Ιουδαϊσμός, κατακρεούργησε το εβραϊκό κείμενο και αφαίρεσε όλα τα υπογραμμισμένα σημεία από το απόσπασμα του ψαλμού. Αυτό ταίριαζε πολύ καλά στον χριστιανισμό, αφού αναγνωρίζει μόνο τον άνθρωπο Ιησού· έτσι, το απόσπασμα προσαρμόστηκε προφητικά σε αυτόν. Ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποίησε κυρίως τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄), την αρχαία ελληνική μετάφραση των Εβραϊκών Γραφών, για τις παραθέσεις του στην Καινή Διαθήκη. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, η διατύπωση των βιβλικών παραθέσεών του αντιστοιχεί ακριβώς ή με μεγάλη ακρίβεια στο κείμενο της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα, ακόμη και όταν οι Ο΄ διαφέρουν ως προς το περιεχόμενο από το αρχαίο εβραϊκό κείμενο. Για τον Παύλο και την πρώιμη Εκκλησία, οι Ο΄ δεν ήταν απλώς μια «βοηθητική μετάφραση», αλλά η έγκυρη, εμπνευσμένη Αγία Γραφή. Τι εννοούμε όταν δύο δυνάμεις σχηματίζουν ένα ενιαίο σύνολο; Η δυαδικότητα (από το λατινικό dualis = «που περιέχει δύο») αναφέρεται γενικά στη διπλότητα ή δυαδικότητα. Περιγράφει μια σχέση στην οποία δύο δυνάμεις αλληλοσυμπληρώνονται, σχηματίζοντας ένα ενιαίο σύνολο. Όπως ήδη αναφέρθηκε, υπάρχει μια δυαδικότητα μεταξύ του Κυρίου του Διατάγματος και του Ιησού της Παλαιάς Διαθήκης και, κατά συνέπεια, αργότερα και με τον άνθρωπο Ιησού.

Μια άλλη δυαδικότητα υπάρχει μεταξύ των δύο Κυρίων. Το απόσπασμα από τον Ψαλμό αποκάλυψε ότι ο Κύριος του Διατάγματος είναι ο Υιός που φέρει το προσωπικό όνομα του Θεού. Επομένως, με βάση αυτό, θα σχολιάσω τα ακόλουθα πέντε αποσπάσματα, τα οποία το θρησκευτικό σύστημα μεταφράζει σωστά, αφενός, αλλά δεν τολμά να εξηγήσει, αφετέρου, επειδή αρνείται τον Υιό του Θεού:

(1)

«Και έβρεξε ο Κύριος επάνω στα Σόδομα και τα Γόμορρα θειάφι και φωτιά από τον Κύριο του ουρανού» (ΓΕΝΕΣΙΣ 19, 24).

Προφανώς, ο Υιός, ο Κύριος νούμερο ένα (που βρίσκεται στη Γη), βρέχει φωτιά και θειάφι από τον Πατέρα του, τον Κύριο νούμερο δύο, που βρίσκεται στον Ουρανό.

(2)

«Επειδή, έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Ύστερα από τη δόξα με έστειλε στα έθνη που σας λεηλάτησαν· επειδή, όποιος αγγίζει εσάς, αγγίζει την κόρη του ματιού του. Επειδή, δέστε, εγώ θα σείσω το χέρι μου ενάντια σε αυτά, και θα γίνουν λάφυρο σε εκείνους που τα υποδουλώνουν· και θα γνωρίσετε ότι ο Κύριος των δυνάμεων με απέστειλε»

(ΖΑΧΑΡΙΑΣ 2, 8–9).

Εδώ έχουμε έναν Κύριο, που είναι ο Πατέρας του Υιού, και έναν άλλο Κύριο, δηλαδή τον Υιό, ο οποίος αποστέλλεται σε μια ειδική αποστολή.

(3)

«Όμως, τον οίκο Ιούδα θα τον ελεήσω και θα τους σώσω διαμέσου του Κυρίου του Θεού τους· δεν θα τους σώσω με τόξο ούτε με ρομφαία ούτε με πόλεμο, με άλογα ή με καβαλάρηδες» (ΩΣΗΕ 1, 7).

Ο ομιλητής είναι ο Κύριος, ο οποίος θα δείξει έλεος στον οίκο του Ιούδα και θα τους σώσει μέσω του Κυρίου του Θεού τους. Έτσι, ο Πατέρας του Υιού, ο οποίος είναι ο Κύριος νούμερο ένα, σώζει τον Ισραήλ μέσω του Κυρίου νούμερο δύο, ο οποίος είναι ο Κύριος και Θεός μας.

(4)

«Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθησε στα δεξιά μου, μέχρις ότου βάλω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου» (ΨΑΛΜΟΙ 110, 1).

Ο Κύριος νούμερο ένα λέει ότι ο Υιός του, ο Κύριος νούμερο δύο, πρέπει να καθίσει στα δεξιά του. Από αυτό γίνεται σαφές ότι ο Κύριός μας είναι ο Υιός, τον οποίο αρνούνται τόσο ο Ιουδαϊσμός όσο και ο Χριστιανισμός.

(5)

ἄκουε             Ισραήλ           κύριος           ὁ θεὸς ἡμῶν             κύριος               εἷς       ἐστιν

Να ακούς       Ισραήλ,          ο Κύριος        ο Θεός μας,               ο Κύριος,       ένας    είναι.

Ακόμη και το κεντρικό δόγμα του Ιουδαϊσμού (Δευτερονόμιο 6, 4) υποδεικνύει δύο Κυρίους που αποτελούν μία μονάδα. Μια πρόταση στην οποία τα επιμέρους μέρη δεν συνδέονται με συνδέσμους (όπως το «και»), αλλά χωρίζονται με κόμματα, ονομάζεται ασύνδετη πρόταση. Παράδειγμα: «Ήρθα, είδα, νίκησα» (αντί για: «Ήρθα, είδα και νίκησα»).

Εννοείται, λοιπόν: «Άκου, Ισραήλ· ο Κύριος ο Θεός μας και ο Κύριος είναι ένας».

Druckversion | Sitemap
© Dattelbaum.com
↑